Klinik psikologdan çarpıcı ikaz: Bayanlar kendi Muhtaçlıklarını neden geri plana atıyor?

Klinik Psikolog Sümeyye Üstün, kadınların güçlü ve fedakar olma beklentisiyle kendi muhtaçlıklarını vakitle fark edemez hale geldiğini belirterek, bu durumun duygusal tükenmişliğe yol açabileceği ikazında bulundu. Bayanların çocukluktan itibaren diğerlerini öncelemeye koşullandırıldığını söz eden Klinik Psikolog, “İhtiyaçlarını dile getiremeyen bayanlar, vakitle kendilerini yok saymayı öğreniyor” dedi.

İnsan tabiatı gereği toplumsal bir varlıktır ve hayatını idame ettirmek için başka insanlara muhtaçtır. Lakin “ihtiyaç” sözünün muhtaçlığı, eksikliği ve diğerine olan bağlılığı çağrıştırması sebebiyle bu gereksinimlerin farkına varmak kimi kimseler için olağandan daha güç olabilir. Bilhassa bayanlarda güçlü olmak, işleri eksiksiz yürütmek, aile üyelerine bakım vermek üzere içsel vazifeler hakim olduğunda, bayanın kendi muhtaçlıkları ve beklentileri daha da art planda kalabilir. Daima diğerlerini öncelemek, kendini görmezden gelmek küçük yaşlardan beri öğrendiği bir kalıba dönüşür. Böylelikle bayan gereksinimlerini bastırmaktan fazla, hiç yokmuş üzere görünmez kılmayı öğrenerek büyür.

İHTİYAÇLARIN YOK SAYILDIĞI BİRİNCİ YER: ÇOCUKLUK

Toplumumuzda yaşayan birden fazla bayana sorsak, şu cümleleri küçük yaşlarından beri duymuş olduklarını görebiliriz:

– “Sen yönetim edersin.”

– “Kardeşin daha küçük.”

– “Büyüklük sende kalsın.”

– “Annen çok yorgun.”, vb.

Bu cins iletiler farkında olmadan şu bildirisi verir: “Benim gereksinimlerim diğerlerininkinden sonra gelir.” Burada saf bir bencillik durumu anlatılmıyor. Elbette bir ailede üyeler birbirini takviyeler, birbirlerini korur, kollar ve gereksinimlerini giderir. Burada anlatılmak istenen, aileden gelecek sevgiyi, ilgiyi, bedeli sürdürmek için bir cins uyumlanma halinin gösterilmesidir. Daima ve sistematik olarak yaşanan bu türlü anlar, bir açıdan, sevgiyi sürdürmek kıymetine kişinin kendini geri çekmesi olarak da okunabilir. Bu yolla kişi kendini geri çekerek düzmece bir ahenk sağlamış ve gerçek kendiliğini yok saymıştır.

GÜÇLÜ OLMANIN / GÜÇLÜ GÖRNÜMENİN BEDELİ 

Öte yandan, tek sebep bu değildir. Kimi şahıslar için güçlü olmak ya da güçlü görünmek epeyce hayatidir. Bilhassa erken yaşlarında haksızlığa uğrayan, zorbalığa uğrayan, daima diğerleriyle kıyaslanan ya da görmezden gelinen bireyler, büyüdüklerine güçlü

olmaya karşı daha fazla hassasiyet geliştirebilirler. Bu sebeple birçok bayan da güçlü olmanın:

– Yardım istememek

– Yorulduğunu göstermemek

– Duygusal yükü tek başına taşımak

– Her şeye yetişmek

olduğunu düşünür. Meğer bunlar güçlü olmaktan çok kendinden uzaklaşmanın en yaygın biçimleridir. Bir kişi kendini ve gereksinimlerini yok saydıkça vakitle duygusal sinyallerine karşı duyarsızlaşır. Bu duygusal duyarsızlaşma ise yorgunluk, gerginlik, tahammülsüzlük, daima ağlama isteği ya da bedensel ağrılar olarak görünür. Lisanın sustuğu yerde vücut konuşmaya başlar.

KENDİ GEREKSİNİMLERİNİ FARK ETMEK NEDEN BU KADAR GÜÇ? 

İhtiyaçları fark etmek kolay değildir zira birçok baş edilmesi güç hisler ortaya çıkabilir. Örneğin;

– Güçsüzlük

– Suçluluk

– Bencil olma korkusu

– Hak etmeme

– Reddedilme, vb.

Tüm bu hisler, erken yaşantılardan kalan izlerdir. Geçmişte muhtaçlıklar her lisana geldiğinde, bunun bedeli olarak hissedilen duygu kalıplarını gösterir. Bu his kalıpları vakitle o denli güçlenmiştir ki, artık nasırlaşmış üzere baş edilmesi güç hale gelmiştir. Vücudun içine hapsolmuş ve ince, görünmez bir sızıya dönüşüvermiştir.

İHTİYAÇLAR İNSANİDİR

Bir şeylere muhtaçlık duymak bir zayıflık değildir. İnsan olmanın tabiatında vardır.

– Dinlenme ihtiyacı

– Anlaşılma ihtiyacı

– Yalnız kalma ihtiyacı

– Yakınlık ihtiyacı

– Takdir edilme ihtiyacı

– Hudut gereksinimi, vb.

Bunları hiçbiri “fazlalık” değil, hayatı sürdüren temel kaynaklardır. Bu kaynakları kullanmak geçersiz uyumların ötesinde gerçek bağlar kurmayı sağlar.

Klinik Psikolog Sümeyye Üstün